“Het volk heeft gesproken”, in dit geval de bewoners van de gemeente Wormer. De discussies over de bestemming van het IJsbaanterrein en het al dan niet zelfstandig blijven als gemeente gingen mee… mee in het stemhokje. Het ontbrak er nog maar aan dat de koffie en de thee ook het hokje met het rode kleurpotlood ingingen.

Door Klaas Lelie

Sommige stemmers namen ruimschoots de tijd om op hun favoriet te stemmen, veelal de partij en lijsttrekker die geen voorstander zijn voor een herbestemming van het IJsbaanterrein. Met andere woorden: er komt geen nieuw tenniscomplex aldaar. We zullen zien.

Gelukkig. De gemeente Wormer blijft zelfstandig. De partijen die daar groot voorstander van zijn hebben ruim gewonnen. Om een of andere reden trekt het me: het intieme van een kleinschalige gemeente. Daarenboven… verschillende deskundigen in dit land zijn er heilig van overtuigd dat kleinschaligheid van een gemeente financieel te behappen is. Nu de bewoners nog beter betrekken bij de lokale politiek, want waarom toch blijven de opkomstpercentages zo laag? Dat kan het politieke gezelschap zich aantrekken, althans, als een puntje meenemen.

Mijn vrouw en ik liepen in het voorjaarszonnetje naar verpleeghuis ‘Torenerf’. Daar was een kleinschalig aantrekkelijke markt in de entreehal, dicht tegen de stemhokjes aan. Dat is om stemmers te trekken en de senior alvast kennis te laten maken met een verpleeghuis. Maar eerst even lekker kleuren, met alleen rood, dat dan wel, om vervolgens in gesprek te gaan met bewoners en politici die daar rondliepen. Let wel, ik ben nog niet bij Specsavers geweest. Er was volop reuring.

Nu maar afwachten wat er de komende vier jaar staat te gebeuren in een zelfstandig Wormer.